زندان زندگی(شعری از شهریار)

samadi

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم
در آستان مرگ که زندان زندگیست
تهمت به خویشتن نتوان زد که کیستم
پیداست از گلاب سرشکم که من چو گل
یک روز خنده کردم و عمری گریستم
طی شد دو بیست سال و انگار کن دویست
چون بخت و کام نیست چه سود از دویستم
گوهر شناس نیست در این شهر شهریار
من در صف خزف چه بگویم که چیستم؟؟؟؟؟؟؟؟

بیر اوشاقلیقدا خوش اولدوم، اودا یئر-گوی قاچاراخ

قوش کیمی داغلار اوچوب، یئل کیمی باغلار کئچدی

صونرا ، بیردن قاطار آلتیندا قالیب، اوستومدن

دئیه بیلمم نه قدر سئل کیمی، داغلار کئچدی

اوره گیمدن خبر آلسان : « نئجه کئچدی عمرون؟»

گوز یاشیملا یازاجاق: « من گونوم آغلار کئچدی»!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

samadi

چند بارد غم دنیا به تن تنهایی
وای بر من تن تنها و غم دنیایی

تیر باران فلک فرصت آنم ندهد
که چو تیر از جگر ریش بر آرم وایی....

solo

شكنجه شب هجران به زير پنجه عشق فشار قبر به ياد آورد و عذاب اليم